Modelka: Aleksandra Stawiak


Modelka: Anna Mierzwa


Modelka: Izabela Krasocka


Modelka: Joanna Reda


Modelka: Karolina Pszczółkowska


Modelka: Katarzyna Helak


Modelka: Katarzyna Sroka


Modelka: Milena Majchrzak

rel=”img”
Modelka: Natalia Nikodemska


Modelka: Sylwia Jesiołowska


Modelka: Zuzanna Kuleczka


Modelka: Zuzanna Świrska

Modelka: Angelika Michalska

Modelka: Izabella Barańska

Modelka: Małgorzata Wojciechowska

Modelka: Magdalena Warulik

Modelka: Joanna Kościelna

Modelka: Katarzyna Chwierut

Modelka: Agnieszka Sztandera

Do tej techniki używa się aparatów bezobiektywowych najczęściej tworzonych przez samych autorów. Solarigrafie są tworzone poprzez ekspozycję materiału światłoczułego z miejsca statycznego. Po zakończeniu naświetlania pomija się cały proces chemiczny a jedyną czynnością jest utrwalenie zdjęcia w utrwalaczu. Efektem takiej obróbki jest możliwość stosowania bardzo długich czasów naświetlania (rzędu kilku lub nawet kilkunastu miesięcy). Najczęstszymi miejscami montowania aparatów solarigraficznych są: balkony, parapety oraz drzewa.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Solarigrafia

Artykuł, o tym, jak zrobić aparat do fotografii soligraficznej: http://www.solarigrafia.pl/articles/29/read.html

„Moja solarigrafia”

Willa wkomponowana została w fabryczny zespół zbudowany nieco wcześniej i usytuowana w południowo–zachodniej części kwartału zamkniętego ulicą Tylną. Początkowo ogniwem tego założenia były budynki wzniesione w latach czterdziestych XIX wieku, parterowy dom mieszkalny Traugotta Grohmana – ojca Ludwika i pierwsza przędzalnia z tkalnią przy ulicy Targowej, w miejscu styku(…)

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Willa_Ludwika_Grohmana

„Willa Grohmana”

Igła cała jak z igiełki,
Nitce plączą się supełki.

Igła naprzód – nitka za nią:
„Ach, jak cudnie tańczyć z panią!”

Igła biegnie drobnym ściegiem,
A za igłą – nitka biegiem.

Igła górą, nitka bokiem,
Igła zerka jednym okiem,

Sunie zwinna, zręczna, śmigła.
Nitka szepce: „Co za igła!”

Tak ze sobą tańcowały,
Aż uszyły fartuch cały!

Jan Brzechwa

Łódzkie Zakłady Przemysłu Bawełnianego im. Obrońców Pokoju „Uniontex” SA w Łodzi

Po zniszczeniach spowodowanych przez I wojnę światową w 1919 roku połączyły się ze sobą przedsiębiorstwa dwóch fabrykantów: Karola Scheiblera oraz Ludwika Grohmanna. Początkowo połączono administrację obu zakładów, by w 1921 roku powstały „Zjednoczone Zakłady Włókiennicze K. Scheiblera i L. Grohmanna, Spółka Akcyjna w Łodzi”. W latach 30-tych firmy nie ominęły kłopoty finansowe. Po utraceniu zdolności kredytowej Bank Gospodarstwa Krajowego przejął większą część akcji przedsiębiorstwa. Ostatecznym ciosem dla zakładów był wybuch II wojny światowej. W latach okupacji rozgrabiono lub zdewastowano większość parku maszynowego. Po wojnie postanowiono jednak, by jak najszybciej uruchomić produkcję. Powstałe „Pod Zarządem Państwowym Zjednoczone Zakłady Włókiennicze Karola Scheiblera i Ludwika Grohmanna”. Po wydaniu dekretu o nacjonalizacji szybko zmieniły nazwę na „Państwowe Zakłady Przemysłu Bawełnianego Nr 1″. Od 1949 do 1954 roku do nazwy dodano imię Józefa Stalina, a później przez krótki czasu Adama Mickiewicza. Od 1962 zakłady już na stałe nazwano „Zakładami Przemysłu Bawełnianego im. Obrońców Pokoju – Uniontex”. W latach swojej powojennej świetności zakład zatrudniał aż 14000 pracowników. Był jednym z największych w Europie zakładów bawełnianych. Po 1989 roku i zmianach ustrojowych, otwarciu polskiego rynku na tanie wyroby z Turcji oraz Azji Południowo-Wschodniej i kryzysie w Rosji zakład chylił się ku zupełnemu upadkowi. Mimo iż w 1996 roku w Uniontexie produkowano jeszcze 600 ton przędzy i 3 miliony metrów tkanin w 2001 roku upadający zakład sprywatyzowano. Inwestor nie wywiązał się jednak z zobowiązań i 15 lipca 2003 doprowadził Uniontex do upadłości. I tak po ponad 100 latach działalności, w połączonych imperiach dwóch łódzkich przemysłowców maszyny zatrzymały się bezpowrotnie…

Źródło: http://www.historiefabryczne.za.pl/historia_un.html

„Destrukcja”